Hansı can, dustaq düşər dünyadə dostun eşqinə
Göz yumar, sir saxlayar çox sadə dostun eşqinə

Varlığın eylər fəda, öz dostunun bir muyinə
Hər zaman canbazlığa amadə dostun eşqinə

Dostunun şiriliyin, verməz bütün aləmlərə
Baş verib, dərs öyrədər Fəhadə dostun eşqinə

Dostunun bir dəm vüsalın cənnəti əla bilər
Cənnəti dost yurdudur, üqbadə dostun eşqinə

Gün cəmalın vəsf edər, ayinə bəndin əlləri
Bir qızıl alma dilər, azadə dostun eşqinə

İstəməz zamin dura bir kimsə dostdan qeyrisi
Qərqi tufan olsada dəryadə dostun eşqinə

Dostunun yahusinin eşqində can ahusi var
Can bağışlar yar deyən səyyadə dostun eşqinə

Ayrılıq çox bir cətin zad, çəkməyən bilməz yəqin
Bir vəfa, min bir cəfa, dildadə dostun eşqinə

Dostunun küyin gəzən, sultanlığa əzm eyləməz
Çevrilər şahlıq verən ustadə dostun eşqinə

Mən hara, ol dost hara, mur tək Süleyman dərgəhi
Seyr edib könlüm gələr fəryadə dostun eşqinə

Eşqi təbliğ eyləməz, aşıq özün eylər fəda
Dostların möhkəm tutar, mövla də dostun eşqinə

Eylə bir dostun cəmalın görməyin müştaqiyəm
Qılsa dostluqdan kərəm, röyadə dostun eşqinə

Mən yazıq Elman kiməm, yar saldı eşqin bəhrinə
Çün məhəbbət vergidir, bir badə dostun eşqinə

Gül Anam vermiş təbərrik, haq camından bir içim
Mey verən saqi yetər imdadə dostun eşqinə 

O.D.ELMAN